Dua değdiği anda göklere ağar söz… Dudağına değer değmez ötelerin muştusunu getirir söz. Nefesine karışır karışmaz kalbini sonsuza taşırır..  Dua avucuna dokunur dokunmaz kelebek gibi bahara taşır tenini. Dua sözün sözden öte konuşmasıdır… Dua sözün kıblesi, kalbin haccıdır.

Rabbimiz Musa Aleyhisselam’a sormuştu: ” Elindeki nedir? ” Musa Aleyhisselam ise, “bu asamdır” demişti, ona dayanırım, onunla hayvanlarıma yaprak silkelerim…” Ve sonra asası ile ilgili pek çok detay anlatmıştı. Pekala, Musa Aleyhisselam da biliyordu ki Rabbi elindekinin ne olduğunu bilir. Asanın dayanmaya yaradığını, hayvanlara yaprak silkelenmekte kullanıldığını, her şeyi bilen Rabbe ayrıca söylenmesi fazla gibi görünüyor… Sencede öyle değilmi? Sen sevdiğinin huzurunda olsan, lafı uzatmak istemez misin? Daha çok huzurda kalmak için yeni yeni konular bulmayı arzu etmez misin? Konuştuğun konunun ne olduğu önemli değildir. Önemli olan konuşmakdır. Konuşmak seni huzurunda tutacaktır… Duada böyledir işte. Kulun Rabbiyle söyleşmesidir. İster ayakkabımızın kaybolan bağcığı gibi sıradan bir için, ister ebedi hayat gibi başta gelen hacetimiz için dua etmek, Rabbin huzurunda kalma meselesidir. Mümin için duanın kabul olup olmasında daha önce, dua etmek gelir… Çünki dua, içeriği ne olursa olsun, sonucu nereye varırsa varsın, sevgilinin huzurunda kalmaktır. O’nunla birlikte olmak; O’nun sana istediğini vermesinden daha büyük bir kardır.

Senai Demirci Dua Defterim Sayfa 22,23